Beste mensen
Helaas moet ik voor enige tijd stoppen met mijn web-logs. Drukke werkzaamheden nopen mij daar toe maar ik ben zeker voornemens t.z.t. terug te keren in de wereld die web-log heet.
Ik zal mijn “links” regelmatig met een bezoekje vereren want ik blijf natuurlijk wel graag op de hoogte van jullie belevenissen en dergelijke.
Daarom blijf loggen!!!
Ludopi

Ik liep door de winkel en daar zag ik ze liggen: scharreleieren. Eieren van kippen die de hele dag wat rond de boerderij scharrelen. Scharrelkippen zo gezegd.
Ik zit me elke keer af te vragen of de eieren daadwerkelijk van scharrelkippen zijn of van kippen uit een legbatterij. Veel verschil zit er niet in de eieren want op beide soorten zitten veren en soms kippenstront.
Ik zie wel het verschil tussen een scharrelkip en een kip uit de legbatterij. Natuurlijk niet als ze in plastic in de vriezer van Albert Heijn liggen maar in het echt.
Mijn familieleden in Friesland hadden allemaal kippen. Scharrelkippen. Toendertijd (jaren 50) had men alleen maar scharrelkippen. Tenminste dat denk ik al zal ik er geen moord voor doen.
Ik heb overigens heel wat kippen naar de andere wereld zien helpen en het stoffelijke gedeelte in onze magen.
Als mijn oom b.v. naar het kippenhok ging als wij op bezoek waren, dan ging ik achter hem aan. Want ik wist wat er stond te gebeuren en de kippen blijkbaar ook want het was een gekakel van jewelste als we het hok betraden. En de kippen vlogen allemaal een kant op want geen kip wilde vooraan staan. Mijn oom deed een paar grepen en twee waren de sigaar. Deze 2 waren ter dood veroordeeld en tot de etenspot.
Hij legde de kop van de kip op een hakblok en vroeg of het slachtoffer bereid was te sterven. Meestal gaf de kip nog een geluidje hetgeen mijn oom opvatte als een volbekkig ja.
En met xe9xe9n klap was er weer een scharreleierlegger minder.
Vervolgens werd de kip zonder kop van haar jas ontdaan.
Ik kreeg de kop en de poten want daar kon je alleraardigst mee spelen. Als je aan een spiertje trok ging de bek open en ook de poten gingen open en dicht. Je moest toch ergens mee spelen want veel speelgoed was er niet voorhanden. En was je er flauw van was dan er altijd wel een of ander dier die je er een plezier mee deed.
Exe9n kip werd gebraden en xe9xe9n ging in de soep. Echte scharrelsoep!! De lepel kon je er recht op inzetten, zo vet.
Ik sloeg dan ook de soep als voorgerecht over omdat ik wist wat er kwam, maar ik heb mensen die niet wisten hoe de soep werd geserveerd met afgrijzen naar die vette braggel zien kijken wachtend op een geschikt moment om de hele handel terug in de pan te kieperen.
Niet de “Friezen”. Die zaten er in te eten alsof het Haute Cuisine was.
Ja je kon die Friezen wel laten scharrelen.

Bij het doorbladeren van reclamefolders viel het me op wat een verscheidenheid aan sanitair we heden ten dage hebben. Keuze te over.

Hier in huis hebben we maar xe9xe9n w.c. en de douchekop zit boven het bad, dus niet een aparte douche en een apart bad. Nee 2 in 1 zeg maar.
En dit is eigenlijk al een beetje armoedig. Maar in vergelijking met zeg maar 45, 50 jaar geleden is het natuurlijke een luxe van jewelste.

In mijn ouderlijk huis gingen we in de tobbe en soms naar een badhuis om te douchen. Maar we hadden al wel een normale w.c. met een touwtje voor het doortrekken.

Deze luxe hadden mijn grootouders op het platteland nog niet eens.
Die hadden in de schuur een afgetimmerd gedeelte met een rond gat en daar kon je op gaan zitten voor je dagelijkse behoefte. Als je het gat in keek dan kon je precies zien wat er de vorige dag op tafel was gekomen. Nu lieg ik maar ik wilde netjes duidelijk maken dat je de hele handel kon zien liggen.
Voor de nodige hygiene waren er wat kranten t.w. de Friese Koerier en het Aanpakken in reepjes geknipt. Glad spul. Hoezo 3 laags? Waren deze niet aanwezig dan riep je luid en duidelijk om kraaaanten. Closetpapier hadden ze nog nooit van gehoord.
Je bleef echt niet voor je plezier langer zitten op het “husien” dan strikt noodzakelijk want, buiten de stank, tochtte het er verschrikkelijk. De wind waaide er om de rotsen, zeg maar.
Was je klaar dan kon je je handen wassen in een emmer bij de waterput al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik dat nooit iemand heb zien doen maar misschien deden ze het wel maar zag ik het niet. Want laten we eerlijk zijn, waarom zou je dat gaan controleren.

Voor de kleine boodschap gebruikten de mannen het weiland.
Opdat je ‘s avonds voor een plas niet helemaal naar de schuur of het weiland hoefde, had mijn oma op de trap een 5 tal po’s gedrapeerd zodat iedereen er xe9xe9n mee kon nemen voor onder het bed. Je kon aan het geluid horen wie er bezig was op een pot. Ieder had zijn specifiek geluid. Van de waterval van Schaffhausen tot een kabbelend beekje op de Veluwe.
En de volgende dag nam een ieder zijn “reumer” weer mee naar beneden.

Ik moet trouwens wel bekennen dat er een vreemdsoortig luchtje in die slaapkamers hing. Maar ja geen spuitbussen deodorant voorhanden. Waren er nog niet!

Mijn ouders zijn 80. Ze kwamen aan dragen met het navolgende voor mijn weblog en ik vind dat ik het mijn lezers niet mag onthouden. Ik weet niet waar ze het artikel weg hebben maar ik vond het zeer vermakelijk.

“Het leven begint bij tachtig”

Dit is goed nieuws voor u. De eerste tachtig jaar zijn het moeilijkst.
De tweede tachtig is een opeenvolging van verjaarsfeestjes. Als u eenmaal acht kruisjes hebt, zal iedereen u bijstaan met uw bagage en u de trap op helpen. En als het eens gebeurt dat u een naam vergeet, of een afspraak, of uw telefoonnummer, of u hebt beloofd op drie plaatsen tegelijk te zijn, of u zich niet kunt herinneren hoeveel kleinkinderen u eigenlijk heeft, of bij de geldautomaat uw pincode niet meer weet, dat geeft allemaal niets. U hoeft alleen maar te weten dat u tachtig bent.

Het is zoveel beter dan zeventig te zijn. Mensen worden dan boos om alles wat je verkeerd doet. Na je tachtigste heb je echter een prachtig excuus; je zegt gewoon dat je aan je tweede jeugd bezig bent. Iedereen probeert toch al te bespeuren of je hersenen niet afzwakken.

Nee, zeventig zijn is niet leuk. Als je op die leeftijd bent, verwachten ze van je dat je naar een warm klimaat verhuist. Dat je in xe9xe9n stuk door over je reumatiek klaagt. Dat je de mensen vraagt of ze nu eindelijk eens willen ophouden te mompelen omdat je ze niet kunt verstaan. Dat is zeventig zijn.

Maar als je de tachtig haalt is iedereen verbaasd dat je nog leeft. Ze behandelen je met respect omdat je het zo lang hebt volgehouden.
Eigenlijk zijn ze verbaasd dat je nog zelfstandig kunt lopen en praten.
Dus beste mensen, probeer toch de tachtig te halen. Dan begint de beste tijd van je leven. Mensen vergeven je alles wat je verkeerd doet.
Heus het leven begint bij tachtig!

Een paar keer per jaar gingen we op vakantie naar mijn grootouders in Zuid Oost Friesland. Mijn zus en ik.

Het was in een tijd dat nog niet iedereen in het bezit van een auto was. Wat zeg ik? In de hele straat waar ik woonde stond xe9xe9n auto en die was niet van mijn vader. Mijn vader was al lang blij dat hij een fiets had waarop hij 6x in de week op het werk kon komen.

We moesten dus met de bus naar opa en oma maar dat was een hele onderneming want we moesten onderweg overstappen en soms uren wachten op deze overstapplaatsen. Soms ging moe mee maar soms gingen we ook met zijn tweeen (mijn zusje en ik). En dat vertrouwde mijn moeder niet zo dus zocht ze elke keer voor een in haar ogen veiliger oplossing. Dit resulteerde meestal in een reis met Krediet de boderijder. Dit bedrijf was gevestigd in het dorp van opa en oma dus vond moe dit de beste oplossing.

Dat wij een hele dag door de noordelijke provincies crossten interesseerde haar niet want wij kwamen tenminste veilig aan.
Op een keer kwam mijn moeder met de mededeling dat we de volgende vakantie mee konden rijden met de fam. Hinkeman. Deze mensen hadden een auto werd ons verteld. Ze waren om en nabij de 80 dus ik vond het al wat vreemd dat deze mensen een auto hadden.

En op de dag van het vertrek bleek auto ook een wat te hoog gegrepen benaming voor wat bij ons voor de deur stond.
Het was zo’n 45 km auto, tenminste hij ging zeker niet harder. Het was zo’n auto waarvan je het dak kon open slaan. Een Messerschmit.

Het was werkelijk een wonder dat we in dit ding met zijn vieren hebben gezeten. Het was prachtig weer die dag dus de hele straat stond ons uit te zwaaien want ik moest zonodig al mijn vrienden vertellen dat we met de auto op vakantie zouden gaan. Ze liepen zelfs nog 3 km met ons mee dus dan weten jullie wel met welk een snelheid we langs Neerlands wegen raasden.

Het was een reis zonder eind.

Het was tevens de laatste keer dat ik van bus, boderijder of kennissen afhing want ik kreeg een fiets en sindsdien ging ik op fiets!!

En reken maar dat ik snel was!!

In navolging van het darten ben ik van plan om van het sjoelen een televisiesport te maken. Ik heb hiervoor Net 5 al benaderd en ze staan niet onwelwillend tegenover het idee.
Voor mensen die niet weten wat sjoelen is wil ik beginnen met een korte uitleg. Sjoelen wordt gespeeld op een plank, sjoelbak genaamd (zie afbeelding). Aan het eind van de sjoelbak zitten gaten en het is de bedoeling om de brikken, ronde steenharde houten schijven, in deze gaten te gooien. Het is eigenlijk geen gooien maar schuiven. Nu zult u denken dat iemand met lange armen voordeel heeft, maar dat is niet zo, want aan het begin zit een plankje waaronder door je de brik moet schuiven. Er zijn nogal wat van die brikken en hoe meer je van deze dingen in de gaten gooit, hoe meer punten je krijgt.
Het lijkt dus wat moelijkheidsgraad wel wat op darten. Het is net zo enerverend om te zien.
Het ligt in mijn bedoeling om de sjoelbak van bovenaf op te nemen opdat de t.v. kijkers een goede indruk krijgen van het spel en de kansen van de speler. Ook komt er een referee (scheidsrechter) die de gegooide punten luidkeels doorgeeft aan het aanwezige publiek.
Verder hoeft men om deel te nemen niet speciaal alcoholist te zijn. Ook koffie en theedrinkers kunnen meedoen, mits ze in het bezit zijn van minimaal xe9xe9n functionerende hand en oog.
Ook is de leeftijd niet van belang. Het is n.l. ook mogelijk zittend achter de sjoelbak plaats te nemen en te gooien.
Het is niet nodig, net als bij het darten, in een puike conditie te verkeren.
Zolang u, eventueel met hulp, bij de sjoelbak kunt komen hebt u kansen kampioen te worden.
Het is een soort wereldkampioenschap. De wereldkampioen en kampioen van Belgixeb, de 94 jarige Foppe Scheerken, die nog alleen naar de w.c. kan, zal acte de presence geven. Vermits hij het leven nog niet heeft verruild met het eeuwige. En ook de nationale bonden van Duitsland, Luxemburg en Friesland hebben toegezegd hun kampioenen te zullen afvaardigen.
U merkt wel dat kosten nog moeite wordt gespaard om van dit toernooi een succes te maken.
En als klap op de vuurpijl zal premier Balkenende, ook geen onverdienstelijk sjoeler, benaderd worden om de opening verrichten.
Zou het niet fantastisch zijn om na 2 weken enerverend darten op SBS, 3 weekjes van spanning druipende sjoelwedstrijden op Net 5 te kunnen zien?
Nadere bijzonderheden zullen nog volgen. Al is een voorlopige opgave van deelneming xe0 raison van € 500 nu al mogelijk. Maar liefst 10% zal worden besteed aan prijzengeld. Dus mensen ga er voor!!!!

Gisteren zijn de Europese Kampioenschappen schaatsen weer begonnen.
De Nederlanders doen het werkelijk fantastisch! Dus zou ik enthousiast moeten zijn, maar ik vind er werkelijk helemaal niets aan.
En dat terwijl ik vroeger met de krant op de schoot alle rondetijden zat te noteren.
Ik mis de heroiek! Toendertijd (het was in de tijd dat de kraaien nog uit de ribben scheten) had je alleen nog banen in de buitenlucht dus met invloeden van sneeuw, wind en regen. Er kon altijd iets onverwachts gebeuren. Er kon b.v. iemand winnen, die zijn eigen schaatsen niet onder kon binden. Maar dat had juist zijn charme.
Het kon gebeuren dat een wedstrijd begon in een heerlijk zonntje en eindigde in een sneeuwbui zodat de rijders geen meter meer vooruit kwamen en de sneeuwruimers voor ze uit reden. Of je moest rijden bij een temperatuur van minus 10 en een windkracht 9. Ze kwamen als ijspegels over de finish. Bevroren ogen en neuzen waren aan de orde van de dag. En dan hadden ze gelukkig allemaal nog een lekker warm gebreide trui van oma en een lange wollen onderbroek aan want anders was het helemaal niet te harden.
Maar het kon ook gebeuren dat de eenden het stadion binnen kwamen vliegen omdat ze in de veronderstelling waren (tenminste dat neem ik aan) dat er sprake was van een grote vijver. Moesten ze eerst de eenden van de baan jagen. Het moet zelfs een keer zijn voorgekomen dat een dijkgraaf extra dijkbewaking had ingesteld omdat hij in de veronderstelling was dat de dijken waren doorgebroken.
En dan de rijders: echte helden in mijn ogen. En wie kent ze niet Kees Broekman, Ard Schenk, Kees Verkerk, Jan Bols, Stien Baas-Kaiser, Adje Keulen Deelstra en later Piet Kleine en Hilbert van der Duim. Echte schaatsnamen!! Kracht sprak uit deze namen. Toch heel wat anders dan Jochem en Gianni.
Mijn helden hadden allemaal nog een gewone baan en dat schaatsen deden ze er even bij!! Cafxe9houders, werkzaam in de landbouw en postbode’s. ‘s Morgens even 20 koeien melken of een wijkje post bezorgen en dan schaatsen.
Klapschaatsen, dynamische pakken, verzuring, ze hadden er nog nooit van gehoord. Speciale brillen??? Als ze al een bril droegen dan was dat omdat ze anders niets zagen. Zoals Peter Nottet. Gewoon zo’n grote zwarte Buddy Holly bril. En hup met de geit. Na de race waren ze al blij dat ze een lekker warme kop chocolademelk kregen.
En dan de verslaggeving. Heinze Bakker en b.v. Leen Pfrommer ergens boven in de tribune in een onverwarmd hok. Maar o zo enthousiast.
Ik hoor nog Leen schreeuwen vanuit dat hok aan Hilbert van der Duim die een ronde te weinig reed: HILBERT JE MOET NOG EEN RONDE en dat ging zo maar door en dan het droge commentaar van Heinze: “Hij hoort je niet Leen”, maar Leen was niet te stuitten. Wij in de huiskamer schreeuwden met hem mee en gelukkig ging Hilbert na een tijdje door maar zijn goede tijd was verscheten. Vallen ze nu over een blokje, Hilbert viel over duivestront!
Nu zitten ze met minimaal 6 mannen en vrouw bij de verslaggeving. En is dat nu beter? Welnee. Die Dijkstra komt ook niet verder dan: Hij blijft tenminste schaatsen. Wat had hij dan gedacht??? Dat de schaatser de schaatsen scheef op het ijs had gezet om af te remmen en naar huis zou gaan. Oeverloos geleuter over schaatsen. Niks meer en niks minder dan zo snel mogelijk rondjes te rijden.
Als iemand de deur van de sporthal vergeet dicht te doen raakt het hele koor al in paniek vanwege de wind!
Nee het is niet meer aan mij besteed!! Nou Greta Smit die mag ik nog wel!! Gewoon hxe9!

Ik zette gisteravond de t.v. alvast op Yorin want ik ben een Friends fan en ik wil het niet missen. Ik viel midden in een bevalling en als ik iets niet leuk vind dan zijn het wel bevallingen. Dat niet iedereen er zo over denkt bleek wel uit al die mensen die in dat ziekenhuis aanwezig waren. Ik denk dat de hele familie was uitgenodigd, dus het was overduidelijk niet in Nederland. Bij de bevallingen van mijn zoons mocht alleen ik aanwezig zijn. Maar als ze gezegd hadden dat Ludopi op de gang moest wachten tot het achter de rug was dan had ik het ook niet erg gevonden.
Maar ja je mag er bij zijn en dan is het natuurlijk niet leuk als je tegenover het ziekenhuis een uurtje in de kroeg gaat zitten wachten.
Ik heb dan ook mijn beste beentje voorgezet om mijn vrouw bij te staan al wist ik soms van de zenuwen niet welk been dat was.
‘s Middags was ik nog naar een voetbalwedstrijd van FC Groningen geweest en ik had eerlijk gezegd de stille hoop dat de geboorte van mijn eersteling via de omroepinstallatie zou worden omgeroepen maar dat ding meldde alleen maar de doelpuntenmakers deze zondag en dat waren ook nog elke keer tegenstanders.
Thuis gekomen bleek dat het er op aan ging want mijn moeder, schoonmoeder en nog wat familieleden waren aanwezig om die lieverd bij te staan. En iedereen was het er over eens dat we misschien maar eens richting ziekenhuis moesten, maar het stak mijn vrouw niet op 5 minuten. Mij eigenlijk ook niet maar met in het achterhoofd dat ik Studio Sport toch zou missen heb ik bij haar aangedrongen op een spoedig vertrek.
Bij het ziekenhuis aangekomen bleek de ontstsluiting nog niet van dien aard te zijn dat men direct op zoek ging naar een verloskamer. Dus maar wat heen en weer lopen want dan was het nog wel een beetje te harden.
Maar na een tijdje werd het toch wat te zwaar en toen vond ook een verpleegster dat het tijd werd dat ze op bed ging. En als de weeen begonnen kon ze bellen.
Eerst kwam er nog een man de kamer in, wij dachten dat het een dokter was, met de vraag of het goed was dat hij de aanwezige camera wat beter instelde. Geen dokter dus maar een monteur. Wij vonden het goed. Ik denk dat wij alles goed vonden die dag. Vooral mijn vrouw. Die had maar xe9xe9n gedachte: Hoe krijg ik zo snel mogelijk die baby uit mijn buik.
Na enige tijd zei ze dat er wat kwam en dat was ook zo, alleen niet datgene waarvoor wij in het ziekenhuis waren. Ja hoor lieverd, echt een strontjong, maar om hiervoor nu de dokter te laten komen lijkt me niet echt nodig. Ze vond het heel erg genant maar ik bewees dat ik er niet voor niets was en heb het zaakje, al zeg ik het zelf, keurig opgeruimd.
Toen de weeen te erg werden hebben we toch maar gebeld en toen kwamen al de benodigden opdraven.
Ik mocht naast haar komen zitten. Dan kon ik haar hoofd ondersteunen en helpen met puffen. Maar na een tijdje begint zo’n arm moe te worden en begint te trillen en een pufferd was ik al helemaal niet. De zwangerschapgymnastiek heb ik aan me voorbij laten gaan dus wist ik veel hoe ik moest puffen. Ik pufte als een razende want ik was in de veronderstelling dat hoe sneller je pufte, hoe sneller de baby er was.
Dat bleek niet zo te zijn en mijn taak werd dan ook al snel overgenomen door een verpleegster aan de andere kant van het bed. Het was net op tijd anders was ik waarschijnlijk met hyperventilatie van de stoel gevallen.
Mijn lieve vrouw moest worden ingeknipt. De gedachte hieraan deed mijn zaakje samenkrimpen, nou veel viel er niet te krimpen. Maar die lieverd gaf geen krimp.
Ik moch ook nog even komen kijken, want het hoofdje zat er al voor. Maar als ze gezegd hadden dat er een kilo bloedworst voor had gezeten dan had ik het ook geloofd. Ik zag n.l. helemaal niks. Maar ja huichelaar als ik ben zei ik dat ik het zag.
En eindelijk floep!!! daar was hij!! Mijn zoon!! Wat een wolk van een baby en wat was ik trots op mijn vrouw!! Maar ik ben zo blij dat ik geen vrouw ben!
Met draad en naald moest er nog even worden gewerkt. Genaaid klinkt zo raar in deze context. Een vriend van mij vroeg de dokter of hij een paar extra steken kon doen maar dat heb ik maar niet gedaan. Achteraf maar goed ook want de co-assistent had het niet helemaal goed gedaan en daarom moest alles er weer uit en moest het opnieuw. Ben je mooi lekker mee als je daar ligt.
We kregen nog beschuit met muisjes maar ze hadden waarschijnlijk de boter vergeten want door mijn zenuwengetril was ik binnen de kortste tijd al de muisjes kwijt.
Toen mocht mijn vrouw naar een slaapzaal waar in het midden al de baby’s lagen. Die van ons was duidelijk de mooiste.
En na verloop van tijd moest de trotse vader vetrekken. Hij is alle familie gaan inlichten en daarna nog even naar zijn stamkroeg. Achteraf had hij dat beter niet kunnen doen want elke keer als de stamgasten het toendertijd overbekende lied: “Jelle zal wel zien” aanhieven gaf ik weer een rondje. Dus de eerste maanden kinderbijslag gingen naar de Gallerij.
De volgende dag had ik een kater maar kreeg mijn vrouw echter wel een schitterende fruitmand van mijn stamcafxe9, dat wel!!!

Het lag in mijn bedoeling de opzet van mijn weblog te veranderen, maar het is er nog niet van gekomen. Mijn zoon (met zijn lieve vrouw en dito dochter) was hier wel om oud en nieuw te vieren, maar het is bij “te vieren” gebleven. We hebben veel lol gehad maar aan mijn weblog zijn we niet toegekomen. Ik kan niet zeggen helaas want we hebben echt heel veel plezier gehad.
En ik ben zelfs niet te veel aangekomen want zodra de kleine me ziet wil ze met me spelen en dat houdt in dat je constant in de benen moet. Maar dat heb ik er graag voor over want het is zo’n lieverd. Om half 8 ging ze op bed en ze sliep dwars door al het vuurwerk heen, 12 uur lang, tot half 8 nieuwjaarsdag. Maar toen moesten we (mijn zoon en ik) ook weer klaar staan en terecht! Mijn “schoon”dochter mocht langer slapen want zij moest op oudejaarsavond werken.
We hebben heel veel oude herinneringen opgehaald, hetgeen mij weer heel veel stof heeft gegeven tot het maken van nieuwe weblogs!
Ik heb me dan ook, ondanks dat mijn vrouw in Amerka was, geen moment alleen gevoeld, en daar ben ik ze dan ook oprecht dankbaar voor!!
En die verhalen over vroeger komt u allemaal tegen in de volgende weblogs!!!